Ασκηση επί χάρτου η «ψυχιατρική μεταρρύθμιση»

Αναδημοσίευση από: http://www.efsyn.gr/arthro/askisi-epi-hartoy-i-psyhiatriki-metarrythmisi

Συντάκτης: Ντάνι Βέργου

Κρατώντας αποστάσεις από το όραμα της πάλαι ποτέ «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», για τον μετασχηματισμό και την υπέρβαση του ψυχιατρείου προς ένα ολοκληρωμένο, βασισμένο στην κοινότητα, δημόσιο και δωρεάν σύστημα ψυχικής υγείας, το υπουργείο Υγείας στο πρώτο του νομοθέτημα για τον πολύπαθο χώρο αρκείται σε μια διοικητική μεταρρύθμιση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, χωρίς ψήγμα πραγματικής διάθεσης χάραξης πολιτικής.

Η «Εφ.Συν.» παρουσιάζει το σχέδιο νόμου «Μεταρρύθμιση της Διοικητικής Οργάνωσης των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας», το οποίο θα τεθεί προσεχώς σε δημόσια διαβούλευση και στη συνέχεια θα κατατεθεί στη Βουλή.

Σχετικά με τον αδιαφανή ρόλο των ΜΚΟ

Αναδημοσίευση από: http://www.efsyn.gr/arthro/shetika-me-ton-adiafani-rolo-ton-mko

Συντάκτης: Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου

«Διαφάνεια και φιλανθρωπικές οργανώσεις». Όχι  απλά σαν ο τίτλος ενός άρθρου με τον οποίο παρουσιαζόταν στην «Εφ.Συν.» στις 28 Μάρτη το εξώδικο της ΑΜΚΕ «Ηλιακτίδα» και η απάντηση σ΄ αυτό, αλλά σαν δυο αλληλοαναιρούμενοι όροι. 

Η «αδιαφανής» διαχείριση ήταν ανέκαθεν δομικό στοιχείο της λειτουργίας των ΜΚΟ, ιδιαίτερα σ΄ αυτή τη χώρα (αν και όχι μόνο), όπου δεν είχαν ποτέ ίδιους πόρους - στη λογική, υποτίθεται, και του φαντασιακού (στη βάση του οποίου αυτοπαρουσιάζονται) μιας «κοινωνίας των πολιτών». Αντίθετα,  πρόκειται πιο πολύ για μια «κοινωνία των ημετέρων». Δεν είναι και δεν ήταν ποτέ «μη κυβερνητικές» οργανώσεις, αλλά χρηματοδοτούνταν πάντα από το κράτος και από κοινοτικά προγράμματα - ήταν, δηλαδή, κρατικοδίαιτες, με «κατ΄ εξαίρεσιν» την ενίσχυσή τους από κάποιες «δωρεές». 

Η ιστορία της Ψυχιατρικής στη διάρκεια του Ναζισμού

Αναδημοσίευση από: http://christostsantis.com/2015/03/22/h-istoria-ths-psixiatrikhs

(Αναδημοσίευση από το περιοδικό της Επιστημονικής Ένωσης του ΨΝΑ Τετράδια Ψυχιατρικής τεύχος 47, Αφιέρωμα Ψυχιατρική και Φασισμός, Ιούλιος-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 1994)

Απομόνωση – Φύλαξη ־ Εξόντωση. 

του Jurgen Armbruster

Μετάφραση: Ελένη Παυλίδου Επιμέλεια: Αλίκη και Μιχάλης Πολέμης.

«Ο Ναζισμός δεν επέπεσε, όπως πολλοί ιστορικοί επιμένουν να το παρουσιάζουν – πάνω στην γερμανική κοινωνία, αλλά γεννήθηκε μέσα σ’ αυτήν. Τα εγκλήματα κατά των ψυχασθενών και των ανάπηρων τον καιρό του Ναζισμού δεν ήταν ένα τραγικό ρήγμα στην Πράξη και στην Επιστήμη της Ψυχιατρικής, αλλά το αποτέλεσμα και η συνέχεια μιάς ιστορικής εξέλιξης στην προοδευτική αλληλοεμπλοκή της πολιτικής, της κουλτούρας, της νομικής, της ηθικής και της ιατρικής. Η ενασχόληση με αυτή την ιστορία και τις συνέπειες της μέχρι σήμερα πρέπει να είναι ανάλογα πολύπλευρη…»

Με την βοήθεια συστηματικών προγραμμάτων εξολόθρευσης, δολοφονήθηκαν στη Γερμανία, το 1939-1941, πάνω από εκατό χιλιάδες άνθρωποι, που είχαν ταξινομηθεί σαν «αθεράπευτα φρενοβλαβείς», καθώς και πάνω από 5000 ανάπηρα παιδιά.

Φράνκο Μπαζάλια: ο άνθρωπος που έριξε τα κάγκελα των ασύλων

Αναδημοσίευση από: http://www.imerodromos.gr/franco-basaglia/

Συντάκτης: ΕΥΘΥΜΙΑ ΓΙΩΣΑ

«Ζούμε σε μια πραγματικότητα που βασίζεται στη διαίρεση, σε μια κοινωνική οργάνωση που μας σκοτώνει και μας εξουσιοδοτεί να σκοτώνουμε τους άλλους για να επιζήσουμε. Είναι αυτή η πραγματικότητα που πρέπει ν’ αλλάξει και πρέπει ν’ αγωνιστούμε για να την αλλάξουμε, έτσι ώστε να μπορούμε να βρούμε τις πραγματικές απαντήσεις στις κοινωνικές ανάγκες του άλλου: σε μια κοινωνία όπου το κοινωνικό σύστημα δεν θα καθορίζεται από αυτόν που το διαχειρίζεται και το ελέγχει, αλλά στο οποίο θα είναι οι ανάγκες όλων που θα καθορίζουν την ποιότητα και τον τρόπο των απαντήσεων».

Είναι λύση τα «λευκά κελιά» στο ΕΣΥ;

Αναδημοσίευση από: https://www.efsyn.gr/arthro/einai-lysi-ta-leyka-kelia-sto-esy

EUROKINISSI / ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Συντάκτης: Ντάνι Βέργου

Το ερώτημα «ποινή ή θεραπεία;» για τους «ακαταλόγιστους» ψυχικά ασθενείς επαναφέρει η επιστολή του Συλλόγου Νοσηλευτών Ψυχιατρικών Νοσοκομείων του ΕΣΥ Ν. Αττικής προς τους υπουργούς Υγείας και Δικαιοσύνης και τον διοικητή του ΨΝΑ «Δαφνί», με την οποία ζητείται να μεριμνήσουν για την... κατάλληλη φύλαξη των «επικίνδυνων» ασθενών, «προτού θρηνήσουμε θύματα»

Μιλώντας στην «Εφ.Συν.», οι Θ. Μεγαλοοικονόμου (πρώην διευθυντής του 9ου Ψυχιατρικού Τμήματος του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής-ΨΝΑ), Θωμάς Υφαντής (ειδικός σύμβουλος του υπουργού Υγείας για θέματα Ψυχικής Υγείας, καθηγητής Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων) και Γιάννης Αλεξάκης (δικηγόρος, μέλος της Ειδικής Επιτροπής Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές) συγκλίνουν στο ότι ο ψυχικά ασθενής δεν απαλλάσσεται εκ προοιμίου για τις πράξεις του και τις συνέπειες αυτών, αλλά διατηρεί παράλληλα και ακέραια τα δικαιώματά του ως πολίτη.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ Ή ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ;

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Και εκεί που η Ψυχική Υγεία, οι ψυχιατρικές μονάδες, τα ψυχιατρεία, μετά τον θάνατο από πυρκαγιά, τον περασμένο Σεπτέμβρη στο Δαφνί, τριών μηχανικά καθηλωμένων  ασθενών, είχαν απομακρυνθεί από το προσκήνιο της επικαιρότητας - με τις πάγιες αντιφάσεις τους και τα αδιέξοδά τους να κοχλάζουν, όπως πάντα, πίσω από τα τείχη και τις κλειδωμένες πόρτες - ήλθε ο ΣΥΝΟΨΥΝΟ (Σύλλογος Νοσηλευτών Ψυχιατρικών Νοσοκομείων) με νέα ανακοίνωσή του ξανά για τους «90 επικίνδυνους ασθενείς που έχουν διαπράξει σοβαρά εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής και άλλες βαρύτατες πράξεις και το προσωπικό του Νοσοκομείου βρίσκεται σε διαρκή κίνδυνο ζωής», να φέρει ξανά το ζήτημα της (κατασκευασμένης) «επικινδυνότητας του ψυχικά ασθενή» σε πρώτο πλάνο και να παίξει το συνήθη ρόλο του στη διασπορά τρόμου. Βρίσκοντας, φυσικά, την αναμενόμενη υποδοχή και την συνακόλουθη υπερπροβολή από το σύνολο των καθεστωτικών ΜΜΕ, πάντα διψασμένων να «σορτάρουν» πάνω σε μια τρομολαγνεία που κάποιοι «συνδικαλιστές» τους προσφέρουν σε έτοιμο πιάτο. 

Τα αίτια της παρακμής μας βρίσκονται στο σχολείο και στην οικογένεια… (Η Ιστορία της μικρής Μαρίας)

Αναδημοσίευση από: http://www.pesotithes.gr/

Η Μαρία είναι μαθήτρια της Γ` Δημοτικού. Της κάνω το μάθημα των εικαστικών από την πρώτη τάξη. Είναι από εκείνα τα παιδιά που αν και είναι καλή μαθήτρια και πρόθυμη, οι δάσκαλοί της το ίδιο και οι συμμαθητές της, δυσφορούν συχνά όταν είναι κοντά τους. Η Μαρία όλο σηκώνεται, κάνει θόρυβο και όλο ψαχουλεύει την τσάντα, την κασετίνα, ή το κουτί με την ανακύκλωση και συνέχεια χρησιμοποιεί με “λάθος” τρόπο τα πράγματα. Για παράδειγμα, αντί να χρησιμοποιήσει τους μαρκαδόρους για να χρωματίσει , τους ενώνει για να φτιάξει ένα μεγάλο φυσοκάλαμο. Είναι από εκείνα τα παιδιά που σχεδόν πάντα βγαίνει έξω από τα περιγράμματα στην φωτοτυπία ενώ άλλες φορές προτιμά αντί να ζωγραφίσει να αρχειοθετήσει τις μπογιές, τα χαρτιά και τα βιβλία στη βιβλιοθήκη. Της αρέσει πραγματικά αυτό. Θα έλεγα πως βυθίζεται στη ραφιέρα και αφιερώνει όλη την ενέργεια και τη προσήλωσή της για να βρει όλους τους πιθανούς τρόπους και συνδυασμούς που θα μπορούσαν να χωρέσουν τα αντικείμενα μεταξύ τους. Της αρέσει επίσης να πιάνει το πινέλο και να παρατηρεί τη γραμμή που αφήνει με το χρώμα πάνω στο χέρι της και στο πόδι της και στο θρανίο και στο χέρι της συμμαθήτριάς της. Η Μαρία έβαψε και την κόκκινη κούκλα που βλέπετε στην φωτογραφία. Γιατί; Γιατί της φάνηκε ωραία ιδέα. Λίγες μέρες πριν μου είχε ζητήσει να της επιτρέψω να κόψει όλο το χνούδι από ένα λουτρινο αρκουδάκι. Απλά για να δει τι σχήμα θα πάρει. Έτσι μου είπε.

Η καταστολή των γυναικών στον χρόνο

Αναδημοσίευση από:  http://mpalothia.net/katastoli-ton-gynekon-sto-chrono-apo-tin-ysteria-stin-paravatikotita/

To κείμενο που ακολουθεί αποτελείται από διάφορα αποσπάσματα της έρευνας με τίτλο Docile Bodies: Chemical Restraints and the Female Inmate, της Kathleen Auerhahn και της Elizabeth Demody Leonard, που έχει δημοσιευθεί στην επιστημονική εφημερίδα The Journal of Criminal Law and Criminology.

Η έρευνα παρουσιάζει την εξέλιξη των μεθόδων καταστολής των γυναικών μέσα στο χρόνο, ξεκινώντας από βασανιστήρια που αφορούσαν καυτηριασμούς της μήτρας με χρήση χημικών για την αντιμετώπιση της υστερίας το 19ο αιώνα, μέχρι τα σύγχρονα ψυχοφάρμακα που στοχεύουν στην απολυτή καταστολή της κριτικής σκέψης και αλλοίωση των συναισθημάτων. Γίνεται ανάλυση της πατριαρχικής ιδεολογίας που καθοδήγησε την εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης και ιδιαίτερα της γυναικολογίας και της ψυχιατρικής που καθόρισαν τη "φυσιολογικοποίηση" των κοινωνικών στερεότυπων της γυναικείας συμπεριφοράς καθώς και την ποινικοποίηση ή την ψυχολογικοποίηση οποιασδήποτε συμπεριφοράς που ξεφεύγει από αυτά τα όρια. Δια μέσω της ιστορικής αυτής εξέλιξης αποδεικνύεται πως ο ρόλος της επιστήμης σε μια πατριαρχική κοινωνία είναι η διατήρηση της κοινωνικής ανισότητας των φύλων καθώς και η δημιουργία μεθόδων βασανισμού/καταστολής των γυναικών που είτε αντιδρούν στην κοινωνική καταπίεση μέσω της παραβατικότητας είτε εμφανίζουν διάφορα συμπτώματα λόγω της αντιξοότητας των κοινωνικών συνθηκών που βιώνουν. 

ΛΕΡΟΣ, 25 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Από το ξεπέρασμα του ψυχιατρικού εγκλεισμού στην ίδρυση νέου στρατοπέδου συγκέντρωσης για πρόσφυγες και μετανάστες

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016, 10 πμ, στην αίθουσα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΛ), Ερμού 134, Θησείο.

Εχουν περάσει 25 χρόνια από τότε που ξεκίνησε η παρέμβαση για τον ριζικό μετασχηματισμό και την Αποϊδρυματοποίηση του ψυχιατρείου της Λέρου, ενός χώρου που έχει μείνει στην συλλογική ιστορική μνήμη ως η ορατή ενσάρκωση της εγγενούς βαρβαρότητας της κυρίαρχης ψυχιατρικής, η οποία, στη διαχρονική της συνέργια με τις εκάστοτε επίσημες κρατικές πολιτικές, εξακολουθεί, και μετά την εμπειρία της Λέρου, να λειτουργεί ως μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου, ακύρωσης της υποκειμενικότητας, καταστρατήγησης των δικαιωμάτων και εξανδραποδισμού των ατόμων με «προβλήματα ψυχικής υγείας».

Οι χώροι αυτοί, που χρησιμοποιήθηκαν  στην πρόσφατη, μεταπολεμική ιστορία για τον διαδοχικό εγκλεισμό διαφόρων ομάδων ανεπιθύμητων στην κυρίαρχη κοινωνική τάξη και εξουσία (ανταρτόπαιδες προς «εθνικήν αναμόρφωσιν», ψυχικά ασθενείς, πολιτικοί εξόριστοι στη διάρκεια της χούντας), ετοιμάζονται τώρα για τον εγκλεισμό προσφύγων και μεταναστών, όλων αυτών, των όλο και περισσότερων που, αν διασωθούν από τον υγρό τάφο του Αιγαίου (και την βίαιη απώθηση που προωθείται ως η επίσημη «πρώτη υποδοχή»), θα βρεθούν έγκλειστοι εκεί προκειμένου, σε εκτέλεση των  εντολών της ΕΕ, να επαναπροωθηθούν με τη βία στην χώρα προέλευσης.

Εκδήλωση: Ψυχοφάρμακα: ο ρόλος τους και τα όριά τους. Ποια λογική και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί ο μονόδρομος του ψυχοφάρμακου

Η τρίτη εκπαιδευτική συνάντηση της "Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία", με θέμα :

"Ψυχοφάρμακα : ο ρόλος τους και τα όριά τους. Ποια λογική και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί ο μονόδρομος του ψυχοφάρμακου."

 θα γίνει την Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016, 19.00-2100,

στο χώρο της οδού Τροίας 44 και Γ΄ Σεπτεμβρίου.

Την ευθύνη για την οργάνωση και συντονισμό της συζήτησης έχουν αναλάβει εκ μέρους του δικτύου Hearing Voices Network οι Λίλιαν Χαριτάκη Άσιμου και Καρατζαφέρης Λυκούργος. Θα πραγματοποιηθούν σύντομες εισηγήσεις και  θα ακολουθήσει συζήτηση.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία σχετική με τα θέματα που θα συζητηθούν

John Watkins: Healing Schizophrenia: Using Medication, (Michelle Anderson Publishing, 2006)

David Healy: Psychiatric Drugs Explained Churchill Livingston (Paperback 5th ed. 2011)

Joanna Moncrief: The Myth of the Chemical Cure, (Palgrave,2008)  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ: Η ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΤΗΣ «ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»

(ή, «μια από τα ίδια». όπως και επί Δεξιάς)

Οι ζοφερές επιπτώσεις της οικονομικής  κρίσης και των διαδοχικών μνημονίων στην Ψυχική Υγεία δεν έχουν και δεν πρόκειται να έχουν ορατό τέλος. 

Στην διάρκεια της χρονιάς που πέρασε, αυτό που ζήσαμε ήταν οι συνέπειες των προηγούμενων μνημονίων (κάτω από «αριστερή», πλέον, διαχείριση), που έγιναν όλο και πιο εμφανείς στην αποστράγγιση που προκάλεσαν των πάσης φύσης μονάδων και δομών ψυχικής υγείας από προσωπικό και οικονομικούς πόρους, συντελώντας στο να γίνονται, στην λειτουργία τους, όλο και πιο διαχειριστικές, κατασταλτικές και διεκπεραιωτικές,  όλο και πιο ανίκανες να παρέχουν τις όποιες θεραπευτικές υπηρεσίες - πόσο μάλλον να τις παρέχουν με τους όρους (εγγενείς στην όποια έννοια του «θεραπευτικού») του σεβασμού της αξιοπρέπειας, των δικαιωμάτων και της ελευθερίας των ψυχικά πασχόντων. 

Ολη αυτή την περίοδο, ούτε η «πρώτη», ούτε η «δεύτερη φορά αριστερά» έκανε τίποτα για να διορθώσει στο παραμικρό τα πράγματα, περιοριζόμενη, όπως σε όλα τα πεδία της διακυβέρνησης που ασκεί, στο να παρατηρεί παθητικά και άκρως διαχειριστικά τις εξελίξεις που, και στην  Ψυχική Υγεία, οδήγησαν σε εκρηκτικές  καταστάσεις. Και πώς να κάνει έστω και την  παραμικρή «διορθωτική» κίνηση, τη στιγμή που λειτουργεί στη βάση της απαρέγκλιτης εφαρμογής των «συμφωνηθέντων» (επιβληθέντων), καθώς μάλιστα, η ίδια αυτή κυβέρνηση έχει υπογράψει το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, αυτό του καλοκαιριού, που μόλις τώρα έχει αρχίσει να τίθεται σε εφαρμογή, μη έχοντας προλάβει να δείξει τις ακόμα πιο καταστροφικές συνέπειές του και ενώ, προς επιβεβαίωση των ανωτέρω, σπεύδει υπάκουα ν΄ αποσύρει και το δήθεν «παράλληλό» της πρόγραμμα με ένα απλό νεύμα αποδοκιμασίας των «εταίρων». 

Παρέμβαση στα ΨΝΑ Δαφνί και Δρομοκαΐτειο - «Η κυρίαρχη ψυχιατρική δολοφονεί…»

Την Παρασκευή 18 του Δεκέμβρη το Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ιλίου συμμετείχε στην παρέμβαση, μαζί με άλλες συλλογικότητες του αγώνα (Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου, Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος Pasamontaña, Κοινωνικός Χώρος για την Υγεία, Συνέλευση Αδιαμεσολάβητης Δράσης ΒΠΚΖ, Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία), που δεν θέλουν και δεν μπορούν να  ξεχάσουν την βαρβαρότητα που επικρατεί στα ψυχιατρεία και που έχει οδηγήσει στο θάνατο τουλάχιστον 3 συνανθρώπους μας, κάναμε παρέμβαση στα 2 ψυχιατρικά νοσοκομεία της Αθήνας, Δαφνί και Δρομοκαΐτειο.  

Μπορείτε να βρείτε εδώ, το κείμενο που μοιράστηκε.

«Η κυρίαρχη ψυχιατρική δολοφονεί…» –  Παρέμβαση στα ΨΝΑ Δαφνί και Δρομοκαΐτειο.

Την Παρασκευή 18 του Δεκέμβρη συλλογικότητες του αγώνα που δεν θέλουν και δεν μπορούν να ξεχάσουν την βαρβαρότητα που επικρατεί στα ψυχιατρεία και που έχει οδηγήσει στο θάνατο τουλάχιστον 3 συνανθρώπων μας, κάναμε παρέμβαση στα 2 ψυχιατρικά νοσοκομεία της Αθήνας, Δαφνί και Δρομοκαΐτειο. Επισκεφθήκαμε τις πτέρυγες, μοιράσαμε κείμενα και συζητήσαμε με ασθενείς, προσωπικό, συγγενείς και επισκέπτες, πήγαμε στα γραφεία του συλλόγου των εργαζομένων στο Δαφνί και βέβαια στα γραφεία της διοίκησης, όπου και στα δύο νοσοκομεία δεν υπήρχαν ούτε οι διοικητές ούτε οι υποδιοικητές.  Επίσης γράψαμε συνθήματα έξω από το κτήριο που δολοφονήθηκαν οι 3 ασθενείς καθώς και στη διοίκηση. Τέλος κρεμάσαμε πανό έξω από τα νοσοκομεία ενάντια στην ψυχιατρική βαρβαρότητα.

«Η κυρίαρχη ψυχιατρική δολοφονεί…»

«Έκτωρ, χιλιάδες πέρασαν τα χρόνια από τον χαμό σου.... 

Έκτωρ πού τρέχει η ψυχή σου, σε ποιες χαράδρες χάνεται; 

Πού είναι η Ανδρομάχη σου, πού είναι το παιδί σου»

Ποίημα έγκλειστου στο ψνα Δαφνί

Σήμερα είμαστε εδώ για να μην συνηθίσουμε τη βαρβαρότητα. Γιατί δε ξεχνάμε τους «αόρατους» θανάτους και τις ακόμα πιο «αόρατες» συνθήκες που τους δημιούργησαν. 

Βλέπουμε και νιώθουμε γύρω μας την πολιτική και οικονομική κυριαρχία να επιτίθεται σε όλους τους τομείς αναπαραγωγής των κατώτερων τάξεων. Με όχημα τα μνημόνια, κεφάλαιο και κράτος απαξιώνουν και καταργούν ό,τι αφορά τον άμεσο ή τον έμμεσο κοινωνικό μισθό μας και τα μέσα διαβίωσής μας. Γνωρίζουμε ότι οι συνέπειες στην υγεία και ειδικότερα στην ψυχική είναι συντριπτικές. 

Για το άμεσο μέλλον, στα πλαίσια αυτής της επίθεσης, και πέρα από την  αλόγιστη χρήση του βασανιστηρίου των μηχανικών καθηλώσεων, η κυρίαρχη ψυχιατρική κοινότητα και το υπουργείο υγείας προωθεί σχεδιασμούς, όπως δικαστικά ψυχιατρεία (άρθρο 69), “ήσυχα δωμάτια” απομόνωσης με κάμερες, υποχρεωτική θεραπεία κατ΄ οίκον ασθενών. Το «κλείσιμο των ψυχιατρείων» που προπαγανδίζουν (δεδομένης της ανυπαρξίας εναλλακτικών στο εγκλεισμό κοινοτικών υπηρεσιών και χρηματοδότησης), γίνεται στη λογική της κατάργησης και των περικοπών, εις βάρος των ασθενών, που γενικά μένουν ακάλυπτοι από την όποια φροντίδα και, σε πολλές περιπτώσεις, πέταγμα στο δρόμο όσων αδυνατούν οικονομικά να αντεπεξέλθουν. Επαληθεύεται ότι, ενώ η ασθένεια είναι διαταξική, η θεραπεία έχει αμείλικτο ταξικό πρόσημο.

Κι άλλος θάνατος ψυχικώς πάσχοντα στο τμήμα 7 του "Δαφνιού"...

Αναδημοσίευση από:  http://www.ygeia360.gr/el/health-politics/item/20159-ki-allos-thanatos-psyxikws-pasxonta-sto-tmhma-7-toy-dafnio%CF%8D

Συντάκτης: Βασίλης Βενιζέλος

Φαίνεται ότι η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας δεν έχει ενημερωθεί ακόμη για έναν ακόμη περίεργο θάνατο ψυχικώς πάσχοντα, ο οποίος νοσηλευοταν στο τμήμα 7 του ψυχιατρικού νοσοκομείου Αττικής (ΨΝΑ - "Δαφνί"), γιατί δεν εξηγείται αλλιώς η εκκωφαντική σιωπή στην οδό Αριστοτέλους 17...

 

Συγκεκριμένα, ένας ακόμη ψυχικώς πάσχοντας, νοσηλευόμενος στο τμήμα 7 του ΨΝΑ - "Δαφνί" άφησε την Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου την τελευταία πνοή του στο τμήμα, το οποίο είχε καταστραφεί πρόσφατα από την πυρκαγιά, η οποία είχε κοστίσει τη ζωή σε τρεις νοσηλευόμενους ψυχικώς πάσχοντες.

 

Τρανς και όχι Trash*

Αναδημοσίευση από:  http://www.kar.org.gr/2015/11/20/%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%8C%CF%87%CE%B9-trash/

Από τη δολοφονία της τρανς Ρίτα Χέστερ το ‘89 στη Μασσαχουσέτη μέχρι τις ζωές των τρανς ανθρώπων σήμερα στη χώρα μας, η Ημέρα Μνήμης των Διεμφυλικών Θυμάτων δίνει μια μικρή αφορμή για σκέψη γύρω από τα “παρεκκλίνοντα” σώματα και φύλα. 

Η αναφορά στο «παρεκκλίνον» τίθεται σχεδόν πάντα σε αντιδιαστολή με το «πραγματικό» και το «κανονικό», έτσι όπως αυτό ορίζεται εδώ και αιώνες μέσα από μια θετικιστική αντίληψη τόσο της επιστήμης της βιολογίας, όσο και της ψυχιατρικής και της ψυχολογίας για το σώμα και το φύλο μας. Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τα κυρίαρχα επιστημονικά ρεύματα και τις λαϊκές δοξασίες, το βιολογικό σώμα (άρρεν και θήλυ) δεν μπορεί παρά μόνο να αντιστοιχείται ντετερμινιστικά στο κοινωνικό φύλο του άνδρα και της γυναίκας. Η αντίληψη αυτή μέσα από μια σειρά ευρύτερων και επαναλαμβανόμενων λόγων, συμβολισμών και πράξεων εσωτερικεύεται και πραγματώνεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από την κοινωνία καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορικής της εξέλιξης, εδραιώνοντας φυσικοποιημένα δίπολα όπως άνδρας-γυναίκα, κανονικό-ανώμαλο, υγεία-παθολογία.

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ: ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Η Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ: "Μηδενική Ανοχή", την ίδια ώρα που το φερόμενο ως ΕΘΝΙΚΟ αναπηρικό κίνημα έβγαζε στον δρόμο τους ανάπηρους/ες σε ρόλο κομπάρσου, πραγματοποιήσε ΚΑΤΑΛΗΨΗ στα πρώην ΚΕΠΕΠ (ΘΧΠ) Λεχαινών και απαιτήσε από την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της για τις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης των παιδιών και ενηλίκων με αναπηρία που κρατούνται σε κλουβιά και δεμένοι/ες στα κρεβάτιά τους με ιμάντες . Οι διαχρονικοί φράχτες που εμποδίζουν παιδιά και ενήλικες να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή οφείλουν να πέσουν. Το κολαστήριο των Λεχαινών κρατά κλειδωμένους 62 αναπήρους σε απάνθρωπες συνθήκες. Προσδοκούμε η όποια αλλαγή να ξεκινήσει από τους/τις ιδρυματοποιημένους/ες οι οποίοι θα σπάσουν την «προστατευτική» γυάλα εκεί που κανείς δεν το περιμένει. Ενώνουμε την ακηδεμόνευτη φωνή μας ΜΑΖΙ τους και απαιτούμε ΑΜΕΣΗ λύση,

Κραυγή απόγνωσης γονιού: «Η κόρη μου ζει έναν εφιάλτη στο σχολείο»

Αναδημοσίευση από:  http://www.kar.org.gr/2015/11/23/%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AE-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%8D-%CE%B7-%CE%BA%CF%8C%CF%81%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B6%CE%B5/\
Πηγή: alfavita.gr

Να γυρνάς από το σχολείο με κλάματα και, στη σκέψη ότι πρέπει να εμφανιστείς ξανά σε ένα άχαρο και σκληρό περιβάλλον, τα ξαναμπήγεις. Λένε πως τα σχολικά χρόνια είναι μία από τις ομορφότερες περιόδους της ζωής ενός ανθρώπου. Όχι όμως για όλους. 

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο δημοτικό σχολείο Σκουτάρου, όμως τα ονόματα και οι τοποθεσίες λίγη σημασία έχουν, καθώς το emprosnet.gr στο σημερινό του ρεπορτάζ -με την ευκαιρία της εμπιστοσύνης που μας έδειξε η εν λόγω μητέρα- θίγει ένα ζήτημα για το οποίο πολλά λέγονται, αλλά δε γράφονται και πολύ περισσότερο δε δημοσιεύονται, ώστε οι αρμόδιοι να πάρουν θέση και να τα αντιμετωπίσουν.

ΙΛΙΟΝ : ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Αναδημοσίευση από: http://toarxipelagosthscyxhs.blogspot.gr/2015/11/blog-post_22.html

Την Τετάρτη 18 Νοέμβρη στο 7ο δημοτικό σχολείο πραγματοποιήθηκε εκδήλωση με θέμα “η κρίση της οικογένειας και η ψυχική υγεία” με ομιλητή τον Θεόδωρο Μεγαλοοικονόμου. 

Η εκδήλωση αυτή οργανώθηκε από το Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ιλίου και τον σύλλογο γονέων και κηδεμόνων του 8ου Γυμνάσιου Ιλίου. Στην εκδήλωση παρευρέθησαν 60 άτομα, γονείς οι περισσότεροι από το γειτονικό γυμνάσιο. Η ανάγκη τέτοιων εκδηλώσεων έγινε σαφής μετά το τέλος της εκδήλωσης όπου ο κόσμος που παρευρέθηκε ζήτησε ο ίδιος να απευθυνθούμε και σε άλλα σχολεία της περιοχής και να γίνουν και άλλες εκδηλώσεις.

Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ: "Μηδενική Ανοχή": «ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ» Trailer

"Από το Άσυλο στην Κοινωνία" - ντοκουμέντο από την 4ημερη κατάληψη του ΘΧΠ (πρώην ΚΕΠΕΠ) παραρτήματος ΑμεΑ Λεχαινών

Αναδημοσίευση από: https://www.facebook.com/events/751956488282019/

Η συνέντευξη Τύπου στην ΕΣΗΕΑ ολοκληρώθηκε πριν λίγο [goo.gl/1Cckdh - goo.gl/Dw5mcJ]. Το 17λεπτο όμως ντοκουμέντο "Από το Άσυλο στην Κοινωνία", από την 4ημερη Κατάληψη του ΘΧΠ (πρώην ΚΕΠΕΠ) παραρτήματος ΑμεΑ Λεχαινών, θα προβληθεί ξανά αυτή την Πέμπτη 19/11/2015 στις 21:00 στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός!