Η κλοτσιά στη μεγάλη γκρίζα φούσκα
Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο, στο «Βιβλίο των Εναγκαλισμών» (εκδόσεις Κέδρος) και στην ενότητα «Λένε οι Τοίχοι», αναφέρει: «Στο Μοντεβιδέο, στην περιοχή Μπράσο Οριεντάλ: “καθόμαστε εδώ, κοιτάζοντας πώς σκοτώνουν τα όνειρά μας”».
Αλήθεια, πεθαίνουν ποτέ τα όνειρα; ή απομακρύνονται για να ξανάρθουν κάποτε με μεγαλύτερη δύναμη, ανάλογη της απώθησης που υπέστησαν; Και ποιοι είναι αυτοί που σκοτώνουν τα όνειρα; Προφανώς, ο συγγραφέας ως καταστολείς των συλλογικών μας ονείρων θεωρεί τις εκάστοτε κυβερνήσεις, οι οποίες στο όνομα της πεζότητας, του χρήματος και του υπολογιστικού πνεύματος προγράφουν κάθε τι που μπορεί να παραπέμπει σε μια εναλλακτική πραγματικότητα, διαφορετική απ’ αυτή του αρπακτικού καπιταλισμού.
Οπως στα καθ’ ημάς η κυβέρνηση Μητσοτάκη - Χατζηδάκη - Γεωργιάδη και σία, η οποία επιδιώκει με κάθε τρόπο να ξεπουλήσει ακόμα και το νερό, αυτό το ατίθασο, ρευστό και ζωογόνο ύδωρ, από το οποίο κάποτε η ανθρωπότητα ξεπρόβαλε δειλά έρποντας.
Τα όνειρα μπορούν να πεθάνουν, όταν εμείς σταματήσουμε να ονειρευόμαστε, όταν δεν είμαστε διατεθειμένοι πλέον να τα διεκδικούμε. Και η νίκη μπορεί να επέλθει για τους μίζερους, τους φιλοχρήματους και τους ιδιοτελείς, όταν σταματήσουμε να αντιστεκόμαστε.
Το όνειρο, η ουτοπία, το μη υπάρχον και το μέλλον υπήρξαν ανέκαθεν τα σταθερά σημεία στα οποία πατούσε η Αριστερά. Από τη στιγμή που και η ίδια αποφάσισε να υιοθετήσει τον «ρεαλισμό» και τον πραγματισμό των εκλογικών κύκλων και της προσέγγισης του «Κέντρου», το έδαφος έφυγε κάτω από τα πόδια της «ανεπαισθήτως» και βρέθηκε οραματικά γυμνή και πολιτικά ακίνδυνη.
Λίγο πιο κάτω, ο Γκαλεάνο συνεχίζει: «με κόκκινα γράμματα [σε κάποιον τοίχο], στη λεωφόρο Κολόμβου στο Κίτο: “Κι αν δώσουμε όλοι μαζί μια κλοτσιά σε τούτη τη μεγάλη γκρίζα φούσκα;”». Ελα μου ντε!
Πηγή : efsyn.gr