"Χίλιες φορές ο θάνατος, Απ' τη μιζέρια την αιώνια" - Μπέρτολτ Μπρεχτ

Αναδημοσίευση από: https://barikat.gr/content/hilies-fores-o-thanatos-ap-ti-mizeria-tin-aionia

Απόσπασμα από "Οι μέρες της Κομμούνας", Μπέρτολτ Μπρεχτ 

ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ, 19 MAPTΗ 1871

Κεφαλόσκαλο μπροστά στην αίθουσα των συνεδριάσεων της Κεντρικής Επιτροπής. Καθισμένος μπροστά στην πόρτα ένας εθνοφρουρός, τρώγοντας ψωμί και τυρί, ελέγχει τις άδειες εισόδου. Ο Παπά, ο Κοκό κι η μαντάμ Καμπέ περιμένουν. Αντιπρόσωποι φτάνουν για τη συνεδρίαση.

ΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ - Για να οργανώσουμε καινούργιες εκλογές πρέπει να συνεννοηθούμε με τους δημάρχους των είκοσι διαμερισμάτων. - Δε χρειάζεται. Αρκεί να στείλουμε ένα τάγμα να τους συλλάβει. Δε θα τους διορίζανε αν δεν ήτανε ψοφίμια. - Αυτό που έχει σημασία είναι να πετύχουμε μια συντριπτική πλειοψηφία, αν οι δήμαρχοι προσχωρήσουν, όλος ο λαός του Παρισιού θα ψηφίσει, γι' αυτό πρέπει να τους δεχτούμε. - Για τ' όνομα του Θεού, όχι βιαιοπραγίες! Δε θα κερδίσουμε το Παρίσι με την τρομοκρατία. - Ποιος είναι το Παρίσι;

ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΠΟΥΛΙ - διήγημα (ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΑΧΤΖΑΤ ΛΟΥΚΜΑΝ που δολοφονήθηκε στις 17/1/2013)

Αναδημοσίευση από:  https://taxidixwrisxarti.espiv.net/index.php/arxeio_menu/logotexnia_poisi_menu/407-saxtat_loukman.html

Σ’ ένα μικρό χωριό κοντά σε μια μεγάλη πόλη του Πακιστάν, την Γκουτζράτ, ζούσε ο Ταρίκ. Η οικογένεια του Ταρίκ ήταν φτωχή, όπως και οι περισσότερες οικογένειες στην Γκουτζράτ. Έτσι ο Ταρίκ αναγκάστηκε να αφήσει το σχολείο και δούλευε από το πρωί ως το βράδυ σε ένα εργοστάσιο παπουτσιών. Η ζωή που περνούσαν ήταν δύσκολη, είχε όμως και τις χαρές της. Την πιο μεγάλη χαρά στον Ταρίκ και στα αδέρφια του την έδιναν τα πουλιά που κρατούσαν μέσα σε κλουβιά, που τα φρόντιζαν και τα αγαπούσαν. Όταν ο Ταρίκ άκουγε το αγαπημένο του πουλί, τον «Γκουλουγκάρ[1]» να κελαηδάει, το μυαλό του ταξίδευε και ονειρευόταν μια γλυκιά ζωή…

Ώσπου κάποια μέρα, αυτό το όνειρο άρχισε να γίνεται πιο συγκεκριμένο: να φύγει για τις «χώρες της ευτυχίας», την Ευρώπη, όπου, όπως έλεγαν αυτοί που ήξεραν, και τα κλουβιά για τα πουλιά ακόμη είναι χρυσά. Δούλεψε καιρό για να μαζέψει τα απαραίτητα χρήματα, μα δεν τον ένοιαζε πολύ γιατί αυτά θα τα έβγαζε σε λίγες μέρες στις χώρες της ευτυχίας. Και γνώριζε πως το ταξίδι θα είναι μακρύ και επικίνδυνο, όμως ποιος τα υπολογίζει αυτά όταν παίρνει το δρόμο για την ευτυχία;

56 χρόνια από τον θάνατο του Καμύ

Απόσπασμα από το βιβλίο "Ο επαναστατημένος άνθρωπος"

Τι είναι ένας επαναστατημένος άνθρωπος; Ένας άνθρωπος που λέει όχι. Αρνιέται αλλά δεν παραιτείται: είναι ακόμα κι αυτός που λέει ναι από την πρώτη του κίνηση. Ένας σκλάβος που σ’ όλη του τη ζωή δεχόταν διαταγές και ξαφνικά κρίνει μια νέα εντολή απαράδεχτη. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού του «όχι»;

Σημαίνει, λόγου χάρη, «η υπόθεση τραβάει μακριά», «μέχρι εκεί και μη παρέκει», «το παρακάνετε» κι ακόμα «υπάρχει ένα όριο που δε θα ξεπεράσετε». Με λίγα λόγια αυτό το «όχι» επιβεβαιώνει την παρουσία ενός ορίου. Ξαναβρίσκουμε την ίδια ιδέα του ορίου στο αίσθημα του επαναστατημένου, ότι ο άλλος υπερβάλλει, ότι απλώνει τα δικαιώματά του πέρα από κάποια σύνορα, όπου βρίσκουν αντιμέτωπο ένα άλλο δικαίωμα και περιορίζονται απ’ αυτό. Έτσι το κίνημα εξέγερσης στηρίζεται ταυτόχρονα πάνω στην κατηγορηματική άρνηση μιας παραβίασης που κρίνεται απαράδεχτη και την όχι πολύ ξεκάθαρη βεβαιότητα ενός σταθερού δικαιώματος ή σωστότερα την εντύπωση του επαναστατημένου ότι «έχει το δικαίωμα να…». Η εξέγερση δε γίνεται χωρίς το αίσθημα ότι, κάποιος και κάπου, έχει δίκιο. Εδώ είναι που ο επαναστατημένος σκλάβος λέει ταυτόχρονα και να και όχι. Επιβεβαιώνει ότι εκτός από το όριο υποψιάζεται πως κάτι υπάρχει που θέλει να διατηρήσει μέσα από το όριο. Αποδεικνύει πεισματάρικα ότι υπάρχει μέσα του κάτι που «αξίζει τον κόπο να…», που ζητάει να το προσέξουν. Με κάποιο τρόπο, αντιμετωπίζει την διαταγή που τον καταπιέζει, μ’ ένα είδος δικαιώματος να μην καταπιεστεί περισσότερο απ’ όσο μπορεί ν’ ανεχτεί.

Χρόνης Μίσσιος - Χαμογέλα ρε… Τι σου ζητάνε;

Αναδημοσίευση από:  http://trickmetreatme.tumblr.com/post/68359975682/%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%AF%CF%83%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%87%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BB%CE%B1-%CF%81%CE%B5-%CF%84%CE%B9-%CF%83%CE%BF%CF%85-%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%B5

“Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε, σαν μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστο μ'αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναυπάρξουμε ποτέ. 

Και μεις τι κάνουμε, ρε αντί να τη ζήσουμε;

Τι την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω και από κει δολοφονώντας την…

Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.

Μα αφού είναι οργανωμένες, πως είναι σχέσεις;

Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πως να οργανώσεις τα συναισθήματα…

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι - Το Υπόγειο (Απόσπασμα)

Αναδημοσίευση από: http://trickmetreatme.tumblr.com/post/70209433308/%CF%86%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%84%CF%8C%CF%81-%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AD%CF%86%CF%83%CE%BA%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%85%CF%80%CF%8C%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%83%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%B1

Όλοι έχουμε ξεσυνηθίσει σε τέτοιο βαθμό τη ζωή, που σε μερικές στιγμές αισθανόμαστε κάποια αηδία για την πραγματική ζωή και για τούτο την αποστρεφόμαστε όταν μας τη θυμίζουν. Καταντήσαμε να θεωρούμε την πραγματική ζωή σαν αγγαρεία, σχεδόν σαν ένα επάγγελμα, και όλοι μέσα μας είμαστε της γνώμης ότι είναι προτιμότερο να ζει κανείς τη ζωή των βιβλίων.

Και γιατί ταραζόμαστε; Γιατί κάνουμε τόσες ανοησίες; Τι ζητούμε; Ούτε και οι ίδιοι το ξέρουμε! Θα υποφέραμε περισσότερο αν οι τρελοί μας πόθοι πραγματοποιούνταν. Σταθείτε, προσπαθήστε, για παράδειγμα, να μας δώσετε περισσότερη ανεξαρτησία∙ βγάλτε από τη μέση τα εμπόδια, μεγαλώστε τον κύκλο της δράσης σας∙ χαλαρώστε την κηδεμονία, ε, λοιπόν, ναι, σας το διαβεβαιώνω, εμείς όλοι… θα ξαναζητήσουμε αμέσως την κηδεμονία. Το ξέρω καλά πως θα φουρκιστείτε, πως θα μου βάλετε τις φωνές, πως θα χτυπήσετε τα πόδια σας στο πάτωμα. Μιλήστε λοιπόν, θα μου πείτε, για τον εαυτό σας μόνο, και για όλες σας τις αθλιότητες στο υπόγειο, μα δε χρειάζονται δικαιολογίες, δεν έχετε το δικαίωμα να πείτε «εμείς όλοι!».