Η Χίος σαν πεδίο ρατσιστικής ανταπάντησης στην αλληλεγγύη

Αναδημοσίευση από: https://rproject.gr/article/i-hios-san-pedio-ratsistikis-antapantisis-stin-allileggyi

Το υπόστρωμα, τα γεγονότα και οι εκτιμήσεις.

Η εντυ­πω­σια­κή αντι­στρο­φή στην αντι­με­τώ­πι­ση των προ­σφύ­γων στη Χίο μπο­ρεί να ερ­μη­νευ­θεί ικα­νο­ποι­η­τι­κά μόνο αν συ­νυ­πο­λο­γί­σου­με πως οι το­πι­κές ιδιαι­τε­ρό­τη­τες και αντι­θέ­σεις συ­να­ντή­θη­καν με τη νέα πο­λι­τι­κή και ιδε­ο­λο­γι­κή κα­τά­στα­ση που δη­μιουρ­γεί­ται μετά τη συμ­φω­νία-αί­σχος ΕΕ-Τουρ­κί­ας της 20/3/2016.

Τα το­πι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά και οι αντι­θέ­σεις:

Η απανθρωποποίηση των προσφύγων...

Αναδημοσίευση από: http://www.logiosermis.net/2016/03/blog-post_67.html#.VuQ3P9KLTwd

Η απανθρωποίηση είναι ένα κοινωνιοψυχολογικό φαινόμενο, του οποίου η μελέτη διεξάγεται ερευνητικά μόλις εδώ και δέκα χρόνια. Στα πρώτα χρόνια της μελέτης του, η διερεύνηση του φαινομένου αφορούσε σχεδόν αποκλειστικά τις συνθήκες πολέμου και άγριας βιαιότητας στις οποίες διερευνείτο κατά πόσο οι θύτες θεωρούσαν ανθρώπους τα θύματά τους, για τα οποία δεν είχαν καμία ηθική αναστολή να βλάψουν, να κανιβαλίσουν ή και να σκοτώσουν. Πρόσφατες σχετικές μελέτες έχουν διεξαχθεί για τον εμφύλιο πόλεμο της πρώην Γιουγκοσλαβίας και για το πώς οι αντίπαλοι έβλεπαν τους εχθρούς τους. Πολλές φορές αναρωτιόμαστε βλέποντας σκηνές πολέμου πώς γίνεται ένας άνθρωπος να στρέφει το όπλο του εναντίον ενός παιδιού. Γίνεται, γιατί θεωρεί την ομάδα στην οποία ανήκει το παιδί ως μη ή λιγότερο ανθρώπινη.

Η ισορροπία του Nash : Στο δια ταύτα

Αναδημοσίευση από:  http://www.hitandrun.gr/i-isorropia-tou-nash-sto-dia-tafta/

Η παράσταση της Κυριακής έγινε τελικά μετά από πιέσεις. Δεν ξέρω αν ήτανε ή δεν ήτανε μια «νίκη» από τη στιγμή που η παράσταση κατέβηκε, κατά τη γνώμη μου η ήττα της λογοκρισίας βαραίνει πολύ περισσότερο από την απόφαση τελικά να παιχτεί το έργο την Κυριακή, αλλά δεν θέλω να σταθώ σε αυτό…

Θέλω να πω, για το πόσο σημαντική τελικά ήταν αυτή η παράσταση, της Πηγής Δημητρακοπούλου.

Διάβασα διάφορους να ρωτάνε «έλεγε τελικά τίποτα;» , «ήτανε καλό το έργο;»…

Τι να απαντήσεις; Τι σημαίνει τελικά «καλό έργο»;

Ο βιασμός ως κοινωνική «κουλτούρα»

Αναδημοσίευση από:  http://kollectnews.org/2015/12/27/%CE%BF-%CE%B2%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%89%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BB%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1/

Τον Σεπτέμβριο (2015) στον Ασπρόπυργο τρεις άνδρες βίασαν μια γυναίκα και κατόπιν της πέταξαν πέτρες για να την εκφοβίσουν. Το ίδιο βράδυ πυροβόλησαν το σπίτι της και απείλησαν τους δικούς της. Συνελήφθησαν πολύ γρήγορα, αλλά εξίσου γρήγορα αφέθησαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους. Τα ΜΜΕ παρουσίασαν το γεγονός εστιάζοντας στην «ελκυστική» εμφάνιση του θύματος, στη μη-αρτιμέλειά του και στην πρότερη απουσία σεξουαλικών επαφών.

Μια είδηση, από αυτές που είτε δεν περνάνε πια στις στήλες των ΜΜΕ, είτε περνάνε στα ψιλά, ως μια ακόμα «ενημέρωση» της κανονικότητάς μας.

Μιας κανονικότητας που ορίζει τον βιασμό ως κάτι μη κακό, απλά ως μια ατυχή στιγμη ή ακόμα χειρότερα ρίχνοντας την ευθύνη στο θύμα, ενώ αντίθετα η επίθεση με γιαούρτια και καμιά σπρωξιά σε πολιτικούς, θεωρείται ως ανατροπή του κοινωνικού ιστού, ως χτύπημα στην ίδια την δημοκρατία.